aile değerleri

"ben" dedi "babamı kaybettim.".

arkasında duran adam hiçbir şey söylemedi.

"benim yerime dimdik ayakta duran babamı..."

"artık gidelim mi?" diye sordu arkadaki adam. çocuk başıyla işaret etti. adam, çocuğun tekerlekli sandalyesini ittirmeye başladı ve mezarlıktan ayrıldılar.

sıvışma

uyanmayacağını umarak, yataktan sessizce kalktım. giyindim. çıkarken seslendi:

"gidiyor musun?"

bir saniye durdum:

"hayır. sadece, kalmıyorum."

başka bir hayat, harcanmaya gelmez...

"belki başka bir hayatta..." diyecek oldu.

"başka bir hayatta mı? burada bu fırsata sahipken ve bunu böylesine de güzel mahvetmişken... başka bir hayatta da niçin seninle vakit harcayayım?"

boş boğaz

"hiç çok sevdiğiniz birisini kaybettiniz mi?"

soru karşısında afallamış, belli belirsiz gözleri buğlanmıştı. başını eğer gibi oldu ama yanıtladı: "evet."

"ne fena! ben hiç kaybetmedim..."

tek umursayan

-arkadaşlık... içi boşaltılsa da değerli bir kavram hiç şüphesiz...
-peki bugün, kimin için değerliymiş?
-benim için değerli! belki sadece benim için... ama yine de değerli...

pişman

"eskiden, sarhoş olmasa da benimle sevişen bir sevgilim vardı. eşeklik etmeyip, onunla evlenmeliydim..."

unutma

bir psikolog anlayabilir mi ne düşünür, bir diğerini yakabilen bir insan ya da bir sosyolog anlatabilir mi, yakılmaktan henüz kurtulan insanın etrafını çeviren toplulumu?

yananların acısı dineli çok oldu, ruhları şad olsun.

yaşayanlar devam etmekteler acı çekmeye bu "yangın yeri"nde.

kısa

sana göre anlamsız, bana göre anlamlı.

unutan bir adamın anıları -4-

artık buna dayanamaz hale geldim. artık bu eziyeti tek seferde sonsuza dek çözme isteği içindeydim. av malzemeleri satan bir dükkana gittim ve bir silah satın aldım.

kafama silahı dayadım, düşünürsem yapamayacağımı biliyordum içten içe... yine de düşündüm ve nihayetinde vazgeçtim. şimdilik bu fikri ertelemeye karar verdim, silahı kaldıracağım çekmecede duran iki silah daha olduğunu gördüm. yanlarında da beyaz kaplı bir defter... bir günlük...

bir önceki gün tarihli sayfada "intihar etmeyi beceremiyorsun, artık denemeyi bırak." yazıyordu. ondan da önceki gün tarihli sayfada ise:

"artık bu eziyeti tek seferde sonsuza dek çözeceğime karar verdim ve bir silah satın aldım; fakat intihar etmeyi beceremedim."

unutan bir adamın anıları -3-

unutacağımı bildiğimden boynuma asmak üzere bir kağıda kimlik bilgilerimi ve adresimi yazdım, arkasına da ekledim:

"ihtimal ki gazı açık unutmuşumdur, elektrik düğmelerine dokunmadan evvel içeriyi iyice havalandır."