tik tak

beyaz kağıt, yazmayan kalem, saat sesi.

ve yazamayan bir adam.

bir seri katilin anıları -2-

babası, onun içindeki öldürme dürtüsünü fark etmişti. karşısındaki oğlu değil, öz kardeşini öldüren bir caniydi. ancak "aradığın huzuru böyle bulamayacaksın..." diyebildi, boynundaki ip konuşmasını güçleştiriyordu.

babasının ayaklarının altındaki sandalyeyi -tavana bağlı ip öyle kısaydı ki boğulmamak için parmak uçlarında yükseliyordu- çekerken, gözlerine bakmadan şöyle dedi:

"yine de ne aramayı ne de öldürmeyi bırakacağım..."

bir seri katilin anıları -1-

henüz 17 yaşındaydı. ilk cinayetini işlediği gün de kasım ayının sonlarına denk geliyordu. hafifçe bir dokunuşun ardından, boşlukta süzülüşünü izledi, küçük kardeşinin. "şok geçiriyor" diye düşündüler, sakin sakin oturduğunu gördüklerinde.

o ise ailesinin ondan nefret edeceğini ve hatta hapsi boylayacağını sanıyordu. bu işten sıyrılabileceğini hiç düşünmemişti.